Zwanen van Nederland
Een panopticum
1. Tulpen en klompen
Nederland
Tulpen en klompen in de uitverkoop;
tomaten aan de kaak gesteld; Frau Antje,
aan de deconfiture van de kaas
ontkomen, met de noorderzon vertrokken!
Is er dan nog gerechtigheid, is er
dan nog respect voor ondernemingszin?
Liberalisme, wat stelt dat nog voor
als Bontenbal, Rob Jetten en Rob Trip
alle drie met Thorbeckebustes pronken?
Hoewel, als het om het idee gaat, is
het wel een gouden greep natuurlijk: ‘Dood
als Voedingsbodem van het Leven’, dat
gaat, eenmaal ingeburgerd, jaren mee!
En in de polders, onder grauwe luchten,
ligt het kroos ongebroken op de sloten,
en voor het baksteensilhouet van kleine
zeventiende- en achttiende-eeuwse steden
drijven zwanen met opgestoken hoofden.
Taxatie
vanuit zijn glazen hok, taxeert haarscherp
de blouses en de nylonschorten van
de meisjes aan de kassa, de make-up.
De vraag is altijd welke zijn er echt
gemakkelijk en welke doen alleen
alsof. Het onderscheid is essentieel.
Met de collega’s hebben ze het er
vaak over, de een zegt zus, de ander zo,
je kunt er over speculeren, maar
het is in feite wat De Vries zegt: neus
voor dat soort dingen heb je in de broek.
De Goede en Van Dijk
Beurslopen 1.
De Goede en Van Dijk, liefhebbers van
bezoek aan beurzen, weten haarfijn hoe
ze zich het beste kunnen voordoen als
de eigenaar, de technisch directeur,
de managing director van een leuk,
middelgroot internationaal bedrijf:
een blazer en een grijze pantalon,
milde belangstelling voor het detail,
meer is niet nodig. En verdomme, zie,
zo ijverig als mieren om de stroop,
lopen de standhouders om hen te hoop.
2.
Zwaarwichtigheid is er niet bij, alleen
misschien iets van neerbuigendheid, een zweem
van het soort lompe humor waar je een
verkoper mee over de drempel helpt.
En voordat ze het weten zitten ze
met bier en hapjes in de schaduw van
een nieuw model machine en het gaat
alleen nog om de menselijke maat.
Om grappen, om ervaring die ze delen.
Wat er te koop staat kan ze niet meer schelen.
3.
Later, op de parkeerplaats. Plassen die
dreigen met enorme avondluchten.
De Goede en Van Dijk, lui praten ze
nog even na. Peinzend. Soms laten ze
lange pauzes tussen de zinnen vallen,
wanneer hun aandacht wordt getrokken door
deze of gene, een kind, een mankepoot,
een overdadig opgemaakte vrouw.
Ze kijken rustig toe. Ook zonder dat
ze er met zoveel woorden iets van zeggen,
weten ze van elkaar wel wat ze denken.
Rampen
De wereld is geen lolletje. Als een snoervan glinsterende rampen ligt ons leven
achter ons; onze toekomst, in brak licht,
niet veelbelovend. Desondanks, we houden
moedig onze posities, want het land
moet bemand blijven. En er zijn nog steeds
ogenblikken van zorgeloosheid, in
zonneschijn, strakke wind. We blijven hopen,
en tegen wat ons onder ogen komt,
stellen we ons met de welbekende branie,
dapper, bijna goedgehumeurd te weer.
Semper idem. De vos verliest zijn haren,
maar niet zijn streken. Voor de ingang van
de kast, dansen de bijen. Als de zwanen
van hun eieren glijden in de on-
besproken waterspiegel van kanalen
en weteringen, weten ze dat als
ze op hun nest terugkeren, ze volstrekt
dezelfde zijn die ze altijd al waren,
dezelfde die ze altijd zullen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten