Le vélo II

Fuggitivi

Tour de France 2014

Even staan ze op de pedalen,
en kijken wenkbrauwfronsend om zich heen,
maar er beweegt zich niets, ze zijn alleen

met zon en wind, het peloton heeft geen
belangstelling. Ze schreeuwen iets, ze schudden
het hoofd, dan buigen ze zich weer

over het stuur, en werken zich gelaten
door een wirwar heen van verlaten straten.

Wildvreemden

Op vijftig kilometer voor de finish:

ze stromen over het ei van een rotonde
en ze verspreiden zich als een

vlucht kraanvogels tussen de huizen.
Er zijn honderden mensen op de been,
met kranten zwaaiend, en met tasjes eten.

Maar de renners willen er niets van weten.
Ze staren als wildvreemden om zich heen.

Caserta

Wielrenners in een uitgestorven landschap.

Langs parken en fonteinen. Het paleis

erachter, doet zich ternauwernood open
of ze glippen al glimlachend naar binnen.

Hier zijn ze thuis. De toeclips klikken los,
ze slingeren hun fiets op het parket,

en lopen rond met stijve benen tussen
de rococo-spiegels en tussen het

tot op de draad versleten meubilair.

Hoe, waar, wanneer, met wie

Vlaggen en wimpels boven Yorkshire Moors.
De kijkers staan te schreeuwen en te dringen,
de renners kijken niet, verwikkeld als
ze altijd zijn in hun berekeningen.

Hoe ver nog? En hoe zijn de wegen? Waar
de hellingen, welke categorie?
Het koersboek staat hun nog maar vaag voor ogen.
Is er een aanval mogelijk? Wanneer?

Omgeven door de geur en kleur van het
publiek kijken ze grimmig op hun stuur,
waar hun wattages en hun hartslag en
hun bloeddruk digitaal staan aangegeven.

Waar slapen ze vanavond? En met wie?

Was dat de finish

2015. Wat onder andere verborgen bleef was dat een motard koploper Greg van Avermaet van de weg reed. In 2016 won Bauke Mollema.

Clásica San Sebastián. Je kijkt,
als de verbinding weer verbroken is,
in arren moede naar wat flarden Tour.

Dan is er beeld. De vaste camera
laat de finale zien. De koers loopt met
een sisser af. Je ziet hoe Adam Yates
telefonerend over de meet komt.

Was dat de finish? Hier? Wint hij de koers?
Hoofdschuddend rijdt hij uit. Kort achter hem
de achtervolgers, kwaad over hun stuur
gebogen, grimmig, gefrustreerd, doodmoe.

Gestalten.
Wie?
Wat doet het er nog toe.

Spaans spreekt iedereen

Vuelta a España, 3-9-2017

Spervuur
Een spervuur van bidons en lege blikjes
boven het peloton, en boos geschreeuw
in alle talen, maar voorlopig niemand die
weg weet te sluipen uit deze lawaaiige bende,

weg weet te blijven. De roofvogels bidden
stoïcijns boven de strogele vlakte.

Tekens
Met tientallen staan ze te plassen
op een industrieterrein in Zuid-Spanje:
een duidelijk teken, het peloton
heeft zich erbij neergelegd.

Zwarte engelen aan de horizon.
Een kleine kopgroep, en nog een.
Ze manoeuvreren
tussen cipressen en cipressen,

Granada in, Granada uit. Hoog
op een toren staan mensen te juichen,
te dansen, onzeker, blij dat ze
toch nog gezien zijn.

Geen ijs, geen frites
Trentin, met een handgebaar
jaagt hij een Movistar-renner
weg van het raam
van zijn ploegleiderswagen.

“Geef mij ook, ik heb dorst.”
“De camera kijkt, ik wil drinken.”

Een Movistar-renner bij
de ploegleider van Quickstep.
Geen ijs, geen frites
voor wielrenners. Eerder

won hier Chris Horner
van wie sindsdien nooit meer
iemand heeft gehoord.

Hablan todos español

De renners slalommen door
de straten. De huizen zijn nieuw:
muurtjes en schuurtjes van
keramische baksteen,
overal steigers,
en de kozijnen
staan in de grondverf.

Uilenkasten en bijenlinten en
gevelbegroeiing voor beginners
ontbreken nog even en
het is zondag: de bouwvakkers
werken niet en de straten

zijn leeg. Maar het welvaartspeil
is hoog. En de communicatie
soepel, Spaans spreekt iedereen.

IJskoud

Er hangt geen oog aan
de draadjes bloed die over
zijn wang lopen dus Lawson Craddock,
tongue in cheek,
rijdt achteraan het peloton ijskoud
door tot de finish – waar geen meisjes hem
de mond dicht kussen, geen publiek juicht,

er is zelfs geen helper
met een natte doek,

geen monteur die zijn fiets aanpakt,
die hem steunt als hij

rillend naar de bus loopt.

TdF 2018, etappe 1. Aan de finish verliest Craddock 8.00. Hij moet nog naar het ziekenhuis voor foto’s. Zien we hem morgen terug?
Ja, hij heeft de tour met een gebroken schouderblad – weliswaar als lanterne rouge – uitgereden.
Op 4 september 2019 wordt hij derde in etappe 11 van de Vuelta. Op 3 september 2021 lanceert hij Magnus Cort Nielsen naar de winst in de 20e etappe van de Vuelta.

L’ennui du Tour de France

TdF 2018
Business case

Etappe 4. Diep onder
de spits van de kerk van St. Lyphard
kronkelt het peloton. Valpartijen

met bloedige schaafwonden,
truitjes aan flarden, broeken, fietsen vernield
van pure verveling.

Parijs is nog ver.

Eenzaamheid tussen Fougères en Chartres

Vanuit de helikopter lijken ze
op kevertjes met kakelbonte schilden
die tussen okergele korenvelden
en de percelen hakhout hun weg vinden.

Chartres? Chartres zijn ze allang vergeten.
Terwijl ze gelletjes en repen eten,
weten ze niet eens meer hoe ze heten.

(Zelf waren we in april in Chartres.)

Een ogenblik van onoplettendheid

Plotseling zat hij achter op
het peloton en zelfs dat niet.
De kraaien in het gele veld
vlogen moeizaam omhoog
en klapwiekten lui om hem heen.

Elke pedaalslag is
er een te veel. Elke
ademhaling doet pijn.

Finale

Alles is net als ieder jaar.
De gordijnen gaan dicht en de
kist wordt gesloten. Regenbuien
hullen de straten van Parijs

in dichte sluiers. Rubberlaarzen.
Stoepgoten waar stukken papier
in drijven, als opgaven van
gemiste examens. Zaakwaarnemers

die al met elkaar praten. Autosleutels
die om donkere vingers draaien.
En overal staan renners die
rollen verdelen voor de eerste

criteriums van morgenavond.

Een voorspelling die niet uitkwam. Het was in Parijs in 2018 goed weer.