maandag 16 november 2026

Wat maar beweegt


Victor Hugo, als voorzitter van de Académie Française, ontvangt het hof

Hij geeft de koning
en diens gevolg
de linkerhand,

de rechter ligt
op de heup
van zijn maîtresse.

Zij, bijziend
maar niet van gister, maakt
revérences voor
wat maar beweegt.

De koning moet Louis Philippe zijn, de anekdote apocrief.

Bloemen!

Waar? Op welke straathoek
stond in ‘48
Baudelaire, zwaaiend
met een geweer, schreeuwend:

A bas le général Aupick?

Aupick was B’s stiefvader.

Au café

Parijs 1869

Van vlo tot tijger, alles
springt, hart, spring dus,

spring, als een dolfijn, of spring
met stijve benen, statig

als een gazelle. Terwijl
aan de tafels naast je boursiers

de koersen bespreken en bleke cocottes
hun theeglas omklemmen,

spring, hart, spring, hunkerend hart,
spring hoog in het hek van de middag.

Fanfare

Eva Gonzales, De kleine soldaat (1870)

De bombardons
en de grote trom
donderen dat
het een lieve lust is.

Of marcheert daar,
terwijl wij met
onze hoeren praten,
soms alweer een klein onweer
door de straten?

Manet

of

De vervreemding














Déjeuner sur l’herbe

De academicus met de baret
legt uit wat perspectief is. Zijn publiek,
de vrouw die, poedelnaakt, nieuwsgierig in
de camera kijkt, haar verstrooide vriend,
kan het niets schelen want ze hebben in
een eerder stadium de picknickmand
al overhoop gehaald, dus dat is klaar,
en van de vreemde achtergrond – de vrouw
die te dichtbij haar onderlichaam wast,
de boot die dichterbij is afgemeerd
dan mogelijk is - nemen ze niets waar.

Manet

Olympia



De dienstmeid is in haar witte boernoes
zo zwart dat er in het genadige duister
alleen iets van haar oogwit is te zien en
een lichtje op een smalende onderlip.

Olympia zelf, van ivoor, verstokt,
kijkt in de lens. Brutaal, bijna verbaasd.
Eén hand ligt in haar kruis, niet sensueel,
uitdagend in haar schaamhaar woelend, maar
als een slordig slot op een juweel.

Het katje rekt zich uit. De dienstmeid, met
een zwarte duim vouwt ze een schaamlip open
van het boeket dat net is aangenomen.

Matisse

Monsieur Matisse komt binnen
via de keuken. Hij smijt
zijn hoed op een stoel en begroet
madame. De wilde stieren van zijn hart

springen naar haar roodbruine vlees
maar zijn stem, ongehoorzaam, roept
al weer om bier.

Marcel Duchamp

Marcel Duchamp hij loopt
als een hooiwagen op lange poten
over het plafond van Parijs. Hij kijkt
peinzend om zich heen. Voor zijn

koele Cartesiaanse geest
is deze werkelijkheid op zijn kop
volstrekt niet onlogisch.
Rustig begint hij
de a-priori’s uit te werken.

De bruid wordt door haar aanbidders ontkleed.
Lieflijk gelach uit de hoeken:
duistere harpijen. New York

rekt zich uit om hem te omarmen.

Portret van de dichter

Guillaume Apollinaire, jan. 1915

Zijn kepie. Knopen van
hals tot aan laarzen. Zijn grote moed
even vanzelfsprekend als
zijn dichterschap.

Hij lacht zo rustig als
een enorm wit vliegtuig, een DC3
die landt
tussen de flats.

Voorland

De dichter Guillaume Apollinaire bezoekt op Père Lachaise de plek van zijn graf

Is dit zijn voorland? Muffe stadsgrond onder
barstend cement? Roestige deurtjes klappen
open en dicht in een slordig protest.

Regen. Verlepte bloemen waaien weg.
Hij huivert in zijn dikke jas en houdt
zijn paraplu in een moordende greep,

zijn kin drukt pijnlijk in zijn boord. Geen mens
te zien, alleen een enkele toerist,
die geen idee heeft waar de uitgang is.

Is dit zijn voorland, stadsgrond en cement?
Een onbekende ontevredenheid,
een onvoldaanheid, loodzwaar en obees,
zwelt als een zwarte parel in zijn vlees.

Pont Mirabeau

Guillaume Apollinaire: Pont Mirabeau

Onder Pont Mirabeau passeert de Seine
en onze liefde,
hoe moet ik er aan wennen,
pas na verdriet leer je de vreugde kennen.

De avondval, klokken die slaan,
de dagen verglijden, ik blijf staan.
.

We leunden er over de balustrade
en onder ons,
onze ellebogen, stroomt het water,
en hoe we kijken, alles laat zich raden.

De avondval, klokken die slaan,
de dagen verglijden, ik blijf staan.


Liefde vergaat, spoelt weg zoals het water,
liefde spoelt weg,
wat is het leven traag en
wat zijn onze verwachtingen beschamend!

De avondval, klokken die slaan,
de dagen verglijden, ik blijf staan.


De tijd verstrijkt, de dagen, weken, maanden.
Liefde en tijd
laten zich niet herhalen.
Onder Pont Mirabeau passeert het water.

De avondval, klokken die slaan,
de dagen verglijden, ik blijf staan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Wat maar beweegt

Victor Hugo, als voorzitter van de Académie Française, ontvangt het hof Hij geeft de koning en diens gevolg de linkerhand, de rechter li...