Over het masturberen van dolfijnen
2016, onderweg van Capri, voor Positano.1. De romantische mens
De romantische mens, in het licht van
de ondergaande zon tegen de reling
geleund, ziet de grijsbruine lijven van
dolfijnen dansen op de waterspiegel.
Schaamtevol denkt hij aan de wan-
daden die chimpansee en mens zo vaak,
zo moeiteloos bedrijven: kindermoord,
kannibalisme, genocide, wat
is er toch mis, peinst hij, met het genoom
van ons, savannebewoners, waarom
moeten we voortdurend ten achter blijven
bij in de avond snaterende dolfijnen?
2. Cafetaria
Hij klautert ruggelings de trap af naar
het tussendek, de romantische mens.
Ze hebben daar een cafetaria
waar je cola kunt kopen en patat.
Van wellust en van gewelddadigheid
zijn niet meer dan de indirecte sporen
waarneembaar, en het zegel van de leugen
op de bleke gezichten van de mensen
die samendrommen bij de grote ramen.
Maar de dolfijnen kan men niet ontwaren.
3. Ramen
De grote plastic ramen met condens
waarin brutale kinderen hun namen
schrijven en tekeningen maken van
geslachtsdelen. De sponningen zijn, in
de ondergaande zon, ijskoud en hard
aan de wang van de romantische mens.
En de dolfijnen zijn niet zichtbaar. Niet
meer hoorbaar hun gesnater in de avond.
In het tv-programma Rambam van 2 maart 2016 werd onthuld dat de dolfijnen in het Dolfinarium in Harderwijk voor de lieve vrede soms gemasturbeerd worden.
Hé, oude kaalkop, ben je echt zo rijk?
Of heb je zo maar zesduizend slaven
aan het kruis gespijkerd langs de Via Appia?
En hoe oud was je eigenlijk?
En toen je Azië in wilde nemen?
Hoe vet?
Caesar was pontifex maximus
toen hij zesendertig was, lees ik.
En Alexander was op die leeftijd
al lang en breed dood.
Maar jij, toen met die slaven,
en later, bij Carrhae
hoe oud was je, kale?
Hoe vet? En hoe hield je je groot?
de ondergaande zon tegen de reling
geleund, ziet de grijsbruine lijven van
dolfijnen dansen op de waterspiegel.
Schaamtevol denkt hij aan de wan-
daden die chimpansee en mens zo vaak,
zo moeiteloos bedrijven: kindermoord,
kannibalisme, genocide, wat
is er toch mis, peinst hij, met het genoom
van ons, savannebewoners, waarom
moeten we voortdurend ten achter blijven
bij in de avond snaterende dolfijnen?
2. Cafetaria
Hij klautert ruggelings de trap af naar
het tussendek, de romantische mens.
Ze hebben daar een cafetaria
waar je cola kunt kopen en patat.
Van wellust en van gewelddadigheid
zijn niet meer dan de indirecte sporen
waarneembaar, en het zegel van de leugen
op de bleke gezichten van de mensen
die samendrommen bij de grote ramen.
Maar de dolfijnen kan men niet ontwaren.
3. Ramen
De grote plastic ramen met condens
waarin brutale kinderen hun namen
schrijven en tekeningen maken van
geslachtsdelen. De sponningen zijn, in
de ondergaande zon, ijskoud en hard
aan de wang van de romantische mens.
En de dolfijnen zijn niet zichtbaar. Niet
meer hoorbaar hun gesnater in de avond.
In het tv-programma Rambam van 2 maart 2016 werd onthuld dat de dolfijnen in het Dolfinarium in Harderwijk voor de lieve vrede soms gemasturbeerd worden.
Aan het strand van Salerno in gesprek met Marcus Licinius Crassus
Beetje dronkenHé, oude kaalkop, ben je echt zo rijk?
Of heb je zo maar zesduizend slaven
aan het kruis gespijkerd langs de Via Appia?
En hoe oud was je eigenlijk?
En toen je Azië in wilde nemen?
Hoe vet?
Caesar was pontifex maximus
toen hij zesendertig was, lees ik.
En Alexander was op die leeftijd
al lang en breed dood.
Maar jij, toen met die slaven,
en later, bij Carrhae
hoe oud was je, kale?
Hoe vet? En hoe hield je je groot?
*
Zelf ben ik achtenzeventig, kale, maar toch
meer dan tweeduizend jaar jonger dan jij.
Rijk ben ik niet, en ook niet vet.
Maar zesduizend slaven
daar draai ik
mijn hand niet voor om.
Je hoort mij niet zeggen
dat ik verlang naar de geur van het slagveld,
en het tandenknarsen van
stervende soldaten,
maar de uiteinden van Azië,
heb ik al meer dan eens
onder de zolen gehad.
*
En in mei zit ik aan het strand
van Salerno, Crassus. In de wind, in de zon.
Kouwelijk kijk ik uit
over de wijnkleurige zee.
En zelfs even met schokkende schouders
het ijzige water in.
Vogels duiken op
de glinsterende golven. Diep ademen,
diep ademen, denk je,
die kou gaat
vanzelf weer voorbij.
Het strand van Salerno is een kleine, groezelige strook zand. Waar het idee vandaan kwam dat Crassus kaal was weet ik niet meer. Zijn vermogen beliep (volgens Plutarchus) 200.000.000 sestertiën.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten