Verregend landschap

Passacaglia in D Mineur

Een kleine, witgekalkte Deense kerk
in een verregend landschap. Nat. Druipnat.
In alle ramen hangen tranen te drogen.

In het gewelf krioelen orgeltonen.
De dominee knielt in stille aanbidding
voor een naakt kruisbeeld. Passacaglia.

Passacaglia in D van Buxtehude.

Mahler

Een pepermuntje en een pakje
papieren zakdoekjes, een avond
verspild aan stoffige stoelen, gehoest,
dorre wangen en nutteloze tranen.

Het bit van de toekomst

Karelië-suite 1893

1.
Het knappe van Sibelius:
hij maakte al filmmuziek voordat
de film was uitgevonden

Wie beet er ooit
zo graag, en zo precies,
op het bit van de toekomst!

2.
Hollywood is
nog niet wakker, Cinnecittà
ligt nog te slapen,
maar hoor
hoe in Karelië,

met hoornsignalen
en knarsende tanden,
de eerste maten van
die bombastische
nieuwe
tijd ontwaken.

Die Englein, die backen das Brot.

Bij het luisteren naar het slotdeel van Mahler vier. Uiteraard gezongen door Bianca Castafiore.

Das himmlische Leben.
Luchtbellen borrelen
op. Onder water

wandelen Kuifjes,
een beetje gezapig
misschien,
maar niet zonder humor

door hemelse lanen.

Behoedzaam

Bewegingen in het orkest, waargenomen

Ze beweegt zich
behoedzaam
tussen de kale blazers,
op weg

naar de struise
koperen lokken,
de lonkende ogen
van haar minnares
bij de violen.

Mysteriën 2013

De dichter troost Louis Andriessen, na zijn schoffering door de dirigent Mariss Jansons

Geruzie in nauwelijks
bedekte termen tussen
de man in de zaal
en de dirigent.

“Wat bedoelt u nou?
Wat wilt u hiermee zeggen?”

Het is niet erg, Louis, bedenk,
het is maar een dirigent.
En zijn tanden
zijn van karton.

Bruckner 7

15 juni 2019

In lijkbleek licht
en bijna zonder te bewegen,

het is wel duidelijk
dat Bernard Haitink hier
over zijn graf
heen staat te dirigeren.

Adembenemend.
Zelfs de zelfingenomen
blazers laten zich
een beetje intimideren.

No chamber music

Voor Luciano Berio

Geen vrouwen, Luciano,
geen stemmen
van opgewekt pratende vrouwen,
geen gerinkel van kopjes en schotels, geen
gesuis van verwarmingsbuizen.

IJzige stilte, beste vriend, is
het enige wat je ten deel valt.
De stilte van tussen

pluchen fauteuils. Geen gefluister,
geen hoesten. Geen kraken van snoepjes-
papiertjes. No chamber music.

Zo stram als riet

Avondconcert 1-10-15

Reinbert de Leeuw staat op het podium
“als een magere Hein”, maar hij heeft als
een held gespeeld, hij liet Oestvolskaja
huiveren in haar graf. Hij tuurt, kletsnat
en met hangende schouders, naar de zaal

waar het publiek is uitgebarsten in
een woest applaus, in rauw geschreeuw. Ze willen
nu bloed zien. Maar de pianist zwicht niet.

Hij buigt en buigt en buigt zo stram als riet.

Pianoduo Kalábova-Gugg

Zoals ze achter de piano zitten,
zo jong, zo pasgetrouwd, zo honeymoon,
zo gedisciplineerd ook, hij al een
en al gedienstigheid, zij zonder aan
iets anders te denken dan aan Petrouschka –

wel een embleem: ze tonen zo de mate
waarin muziek het hart verheft. Maar niets
dat wijst op menselijke procreatie.

De Russische ziel

Willem Alexander luistert naar Tsjaikovski

“Russische muziek,
dacht ik ontroerd,
net zo Russisch
als eieren van Fabergé.

De Russische ziel,
zo Russisch als wodka!

En aardappelen,
grote knollen,
glazig, vol water.”